من فرزند ایرانم
در سپیده دمان تاریخ، روشن تر چراغ مدنیت را من افروختم و زیبنده ترین درفش عدالت را من برافراشتم.
روزی که سرزمینم، مردمانم، ملتم؛ اسلام اختیار کرد ایرانی پیش از همه ی اسلامیان بیش از همه ی آحاد این امت نو آیین نکته آموخت؛ معرفت اندوخت؛ رازها گشود؛ و روشنی فزود و این گونه اسلام و ایران دو بال این تمدن توحید مدار شد.
من فرزند ایرانم؛
نه چون کوه استوار، بل کوه ها چون من استوار، چون من پایدار، پر شور و پر ثمر.
نه چون رودها و دریاها که دریاها چون من پرشور و پرتوان و رودها چون من خروشان از کران تا کران این دیار، این کهنه خاک.
من فرزند ایرانم؛
و هرگز خویشتن را به نادانی و نومیدی و کاهلی در نمی بازم.
مهر می ورزم، راستی را می شناسم، درستی را می ستایم، راه می گشایم و چاره می سازم.